طرح‌های مفهومی iPadOS 16، بهبودهای چندوظیفگی این سیستم‌عامل را به تصویر می‌کشد | بیست مارکت

طرح‌های مفهومی iPadOS 16، بهبودهای چندوظیفگی این سیستم‌عامل را به تصویر می‌کشد | بیست مارکت

در سال‌های اخیر، آیپدها به‌محصولی بسیار شاخص و قدرتمند تبدیل شده‌اند که به‌عقیده بسیاری با کنارزدن کروم‌بوک‌ها و سایر تبلیت‌های بازار، بهترین محصولات برای اهداف آموزشی و سرگرمی به‌حساب می‌آیند. دراین‌میان، اپل آیپدهای پرو قرار دارند که از آن‌ها می‌توان به‌عنوان غول‌های پردازشی نام برد. برای مثال، بسیاری از نوت‌بوک‌ها و اولترابوک‌های بازار ازلحاظ پردازشی با آیپد پرو ۲۰۲۱ مجهز به تراشه بسیار قدرتمندM1 نمی‌توانند رقابت کنند؛ تراشه‌ای که ابتدا در کامیپوترهای مک استفاده شد؛ البته بسیاری از کاربران بر این باور هستند که iPadOS پتانسیل این غول پردازشی را محدود کرده است.

یکی از مهم‌ترین اتفاقات رویداد توسعه‌دهندگان ۲۰۱۹ معرفی iPadOS بود و اپل با رونمایی از آن، تا حدودی آیپدها را از گوشی‌های آیفون جدا کرد. بااین‌حال، iPadOS همچنان شباهت بسیاری به سیستم‌عامل iOS دارد و بسیاری از ویژگی‌های نسخه‌های اخیر بین هر دو آن‌ها مشترک بوده و این در حالی است که آیپد به چیزی فراتر از قابلیت‌های iOS احتیاج دارد. شرکت فناوری واقع در کوپرتینو می‌تواند آیپدها را بیش‌ازپیش کاربردی کنند.

مقاله‌ی مرتبط:

پیش‌ازاین، امید بر این بود که اپل در کنفرانس توسعه‌دهندگان امسال با معرفی iPadOS 15 از قابلیت‌ها و نرم‌افزارهای حرفه‌ای حداقل برای مدل‌های پرو آیپد پرو رونمایی کند؛ اما همان‌طور که میدانید، اپل رویداد مذکور را با تمرکز بر بهبودهای جزئی برگزار کرد و از هیچ ویژگی متمایزکننده‌ای برای آیپد پرو رونمایی نکرد. عده‌ای بر این باورند که اپل هیچگاه به آیپد اجازه نمی‌دهد تا از پتانسیل کامل خود استفاده کند؛ زیرا اگر آیپدها عملکردی مشابه دسکتاپ ارائه بدهند، به فروش کامپیوترهای مک می‌تواند لطمه وارد شود.

اما اگر این فرضیه درست باشد، به‌راستی چرا اپل معمولا آیپد پرو را با صفحه‌کلید و ترک پد تبلیغ می‌کند که گویی قرار است مانند یک لپ‌تاپ استفاده شود و چرا در وهله نخست حتی مجیک کیبورد مجهز به ترک پد برای آپید ساخته و عرضه می‌شود؟ چرا از آیپد از ماوس پشتیبانی کند؟ بنابراین دو سناریو محتمل وجود دارد. در نخستین آن‌ها این احتمال وجود دارد که اپل تمرکزش را روی آنچه که آیپد احتیاج دارد، ازدست داده است و در دومی غول دنیای فناوری بدون عجله و کاملا با برنامه پیش می‌رود تا دید خود را برای یک دستگاه همه‌کاره نهایی کامل کند و شاید iPadOS 16 بزرگ‌ترین نقطه عطف در این مسیر باشد. در هر صورت، چاره‌ای جز انتظار نداریم تا متوجه شویم این شرکت کدام سناریو و مسیر را برای آینده تبلت‌هایش اتخاذ می‌کند.

خوشبختانه پیش از اقدام اپل، طراح‌های مفهومی جالبی از نسخه بعدی سیستم‌عامل آیپد اواس به اشتراک گذاشته شده است که می‌تواند ما را با برخی تغییرات احتمالی در آینده تبلت‌ها آشنا کند. نخستین ویژگی مهمی که آیپد اواس به آن احتیاج دارد، یک سیستم چندوظیفگی بهبودیافته است که تجربه آن تا حدودی مشابه دسکتاپ باشد. مولتی تسک یا چندوظیفگی iPadOS 15 هنوز تقریبا همان چیزی است که سال‌ها دست‌نخورده باقی مانده. این عمدتا شامل قابلیت Split View است که برای اجرای هم‌زمان دو برنامه، صفحه آیپد را به دو نیم تقسیم می‌کند.

متأسفانه، در حال حاضر نمی‌توان صفحه را بین بیش از دو برنامه تقسیم کرد و کاربران مجبورند یکی از برنامه‌های باز خود را جایگزین کنند یا بین صفحه برنامه‌ها جابه‌جا شوند.

قابلیت اسپلیت ویو آیپد

آیپد اواس همچنین از قابلیت Slide Over پشتیبانی می‌کند که می‌تواند چندوظیفگی را کمی بهبود بدهد؛ این بخش نیز تا حدودی با مشکل مواجه است. برای مثال، وقتی با استفاده از قابلیت اسپلیت ویو دو برنامه مجزا را باز می‌کنید و قصد دارید اسلاید اور را نیز اجرا کنید، در حقیقت، اسلاید اور نیمی از نمای صفحه اسپلیت ویو را اشغال خواهد کرد؛ بنابراین نمی‌توان هم‌زمان از سه برنامه مجزا استفاده کرد. علاوه بر این، اگر تصمیم بگیرید که داک (نوار برنامه‌ها) را آشکار کنید، همه چیز به یک آشفتگی بزرگ مانند تصویر زیر تبدیل می‌شود:

قابلیت اسلاید آور سیستم‌عامل آیپد اواس

اما کاملا واضح است که چندوظیفگی iPadOS نیازی به این پیچیدگی و آشفتگی ندارد و اپل به‌راحتی می‌توانید این موضوع را در به‌روزرسانی‌های آینده برطرف کند. اکنون نگاهی به تصاویر مفهومی iPadOS 16 بر اساس نحوه تصور نسخه‌های آینده iPadOS داشته باشم تا متوجه شویم که اپل با اعمال برخی تغییرات، به چه اندازه می‌تواند تبلت‌های خود را کاربردی و حرفه‌تر از اکنون نشان بدهد.

کانسپت بازکردن سه برنامه هم‌زمان در آیپد اواس ۱۶

مفهومی از اجرای سه برنامه به‌صورت هم‌زمان و یک داک ثابت برنامه در آیپد اواس ۱۶

در تصویر بالا یک طرح مفهومی چندوظیفگی مشاهده می‌کنید که در آن سه برنامه می‌توانند در به زیبایی و بدون هیچ مشکل اجرا شوند. وقتی برنامه‌ای را از پایه به گوشه‌ای از صفحه آیپد می‌کشید، سیستم‌عامل باید به‌طور خودکار تشخیص بدهد که آن را در کدام گوشه قرار بدهد.

تصور کنید یک پخش‌کننده ویدئویی VLC یا سرویس استریمی نظیر نتفلیکس در گوشه سمت راست بالا اجرا می‌شود؛ درحالی‌که در اینترنت در سمت چپ مرور می‌کنید و از طریق یک برنامه پیام‌رسان در پایین سمت راست با دوستان خود چت می‌کنید. حقیقتا زیبا و کاربردی به‌نظر می‌رسد و اپل با ارائه این ویژگی‌ها می‌تواند چندوظیفگی آیپد را به سطح کاملا جدیدی برساند.

علاوه بر این، قابلیت اسپلیت ویو باید کاملا بازطراحی شود و یک حالت تقسیم صفحه با سه پنجره و برنامه کاملا جداگانه را ارائه بدهد. پنجره‌ها به‌اندازه آیفون بلند، باریک و دارای فضای صفحه‌نمایش افقی هستند. این حالت در زیر نشان داده شده است و برای وب‌گردی از چندین منبع فوق‌العاده به‌نظر می‌رسد.

کانسپت بازکردن سه برنامه هم‌زمان در آیپد اواس ۱۶

مفهومی از قابلیت اسپلیت ویو بازطراحی‌شده برای پشتیبانی از سه برنامه به‌صورت هم‌زمان در آیپد اواس ۱۶

گذشته از وب‌گردی و کارهای عمومی‌، رسانه‌های اجتماعی خود را تصور کنید که می‌توانید سه برنامه مشابه را روی آیپد اجرا کنید. اینستاگرام را در سمت چپ، توییتر را در وسط، یوتیوب را در سمت راست باز و درنهایت با ماوس و کیبورد با هر سه برنامه تعامل ایجاد می‌کنید. تصاویر مفهومی نشان می‌دهد که کاربر می‌تواند داک را طوری تنظیم کند که در هنگام باز شدن برنامه‌ها به‌طور خودرکار پنهان نشود و مانند مک روی صفحه باقی بماند.

به‌طور کلی، استفاده از تراشه‌های سری M در آیپد پرو، تبعات بالقوه زیادی را به‌همراه خواهد داشت که در اپل می‌تواند در نسخه‌های بعدی آیپد اواس از آن‌ها بهره بگیرد. این شامل پشتیبانی از برنامه‌های حرفه‌ای همچون Xcode و Final Cut Pro، بهبودهای مولتی تسک و موارد دیگر است. اینکه ویژگی‌های مذکور سال آینده تحقق می‌یابند یا خیر، باید منتظر ماند؛ اما قطعا این ویژگی‌ها خواسته بسیاری از کاربران سیستم‌عامل iPadOS است.

اپل درنهایت باید تصمیم بگیرد که می‌خواهد آیپد برای همیشه یک محصول ثانویه باقی بماند یا به یک دستگاه همه‌کاره و تمام‌عیار تبدیل شود. همان‌طور که قبلاً نیز اشاره کردیم، نگرانی از این است اپل از پیش‌رفت نرم‌افزری آیپدها برای جلوگیری از کاهش فروش کامپیوترهای مک جلوگیری کند و اگر چنین باشد، بسیاری از افراد ناامید خواهند شد و شاید دیگر استفاده از تراشه‌های بسیار قدرتمند در مدل‌های پرو این محصول معنایی نداشته باشد؛ چراکه حتی آیپد استاندارد مجهز به تراشه‌های قدیمی سری A از پس پردازش در سطح کنونی بر خواهند آمد.

برای مطالعه‌ی تمام مقالات مرتبط با آیپد به این صفحه مراجعه کنید.

چه کسانی بیت کوین را توسعه می‌دهند؟ | بیست مارکت

چه کسانی بیت کوین را توسعه می‌دهند؟ | بیست مارکت

نگه‌داری و ارتقای منظم پروتکل بیت کوین مانند اکثر پیاده‌سازی‌های نرم‌افزاری، بسیار مهم است. البته ماهیت غیرمتمرکز و متن‌باز پروتکل بیت کوین باعث شده است تا شرایط توسعه این رمزارز کمی دشوار شود. ازآنجا‌که بیت کوین را یک نهاد واحد کنترل نمی‌کند، توسعه و نگه‌داری آن باید رضایت شرکت‌کنندگان‌ِ شبکه را جلب کند. اگر ارتقای پیشنهادی نتواند پشتیبانی کافی را از‌طریق توسعه‌دهندگان دیگر به‌دست آورد، احتمال اعمال آن روی بیت کوین کم است.

مقاله‌های مرتبط:

بر‌‌‌‌‌‌‌اساس اعلام کوین‌مارکت‌کپ، همان‌طور‌‌‌که پیاده‌سازی نرم‌افزاری و سایر عملیات‌های شبکه بیت کوین منوط به تمرکززدایی و اجماع است، تیم توسعه‌دهنده‌ای که روی این ارز دیجیتال کار می‌کند، می‌کوشد برخی از اصول ارزهای رمزنگاری‌شده را حفظ کند. دراصل، هیچ شخص یا شرکت خاصی بر توسعه پروژه بیت کوین نظارت نمی‌کند. در‌عوض، افراد یا تیم‌هایی از سراسر جهان توسعه یا ارائه پیشنهاد برای این پروژه را شروع می‌کنند.

این به‌روزرسانی‌ها و پیشنهاد‌ها را متعاقبا صدها توسعه‌‌دهنده دیگر بررسی می‌کنند که به‌طور فعال روی پروژه یاد‌شده کار می‌کنند. در‌ نتیجه این بررسی‌ها، پیشنهاد به‌روزرسانی مدنظر تأیید یا رد خواهد شد. با‌توجه‌‌‌به ماهیت انتقادی این وظایف، درک نحوه عملکردِ توسعه بیت کوین و شناسایی افراد و نهادهای پیشرو در این پروژه مهم است. در این مقاله، برخی از توسعه‌دهنگان برجسته بیت کوین، به‌خصوص آن‌هایی که روی هسته پروژه کار می‌کنند، با‌هم مرور خواهیم کرد.

هسته بیت کوین چیست؟

هسته بیت کوین (Bitcoin Core) نرم‌افزاری محبوب است که شرکت‌کنندگان در تیم توسعه‌ از آن برای ایجاد گره، ذخیره سکه‌ها، انجام معاملات و کارهای دیگر در شبکه بیت کوین استفاده می‌کنند. هسته بیت کوین را می‌توان به رابط یا دروازه‌ای تشبیه کرد که نحوه تعامل کاربران با بلاک چین بیت کوین را تعیین می‌کند. عملکردهای هسته بیت کوین مثل روشی است که مرورگر گوگل‌کروم برای اتصال به وب‌سایت‌ها و پیمایش اینترنت در‌اختیار کاربران قرار می‌دهد.

بیت کوین

همان‌طورکه مرورگرهای اینترنتی متعددی به‌غیر از کروم وجود دارد، علاوه‌بر هسته بیت کوین، چند نرم‌افزار بیت کوین سمت‌ کاربر دیگر نیز وجود دارد؛ اگرچه هیچ‌یک از این نرم‌افزارها به‌اندازه برنامه کاربردی هسته بیت کوین استفاده نشده و تأثیرگذاری آن‌ها نیز کمتر است. دلیل این موضوع آن است که ساتوشی ناکاموتو، خالق یا شاید خالقان ناشناس بیت کوین، نرم‌افزاری طراحی کرده که از هسته بیت کوین جدا شده است.

هسته بیت کوین را می‌توان به رابط یا دروازه‌ای تشبیه کرد که نحوه تعامل کاربران با بلاک چین بیت کوین را تعیین می‌کند

همان‌طورکه مرورگرهای اینترنتی متعددی به‌غیر از Chrome وجود دارد، علاوه‌بر Bitcoin Core چندین مشتری نرم‌افزار Bitcoin نیز وجود دارد. با‌‌این‌‌حال، هیچ‌یک از این مشتریان دیگر به‌اندازه برنامه کاربردی Bitcoin Core به‌طور گسترده استفاده نمی‌شوند یا تأثیرگذار نیستند. این بدین‌دلیل است که ساتوشی ناکاموتو نرم‌افزاری ایجاد کرده که بیت کوین هسته از آن جدا شده است.

به‌عبارت‌‌دیگر، هسته بیت کوین هنوز به‌عنوان نرم‌افزارِ اصلی سمت‌ کاربر این ارز دیجیتال شناخته می‌شود که ایدئولوژی موردحمایت ناکاموتو را به بهترین نحو ممکن حفظ می‌کند. علاوه‌بر‌این، هسته بیت کوین از تلاش‌های تیم‌های بزرگ توسعه‌دهندگانش در سراسر جهان بهره می‌برد؛ بنابراین، بیشتر استانداردها را برای سایر نرم‌افزارهای سمت‌ کاربر بیت کوین تعیین می‌کند.

به‌دلیل اینکه توسعه‌دهندگان زیادی در هسته بیت کوین مشارکت می‌کنند، ردیابی همه آن‌ها تا حدودی دشوار است. باید توجه کنید که برای تبدیل‌شدن به توسعه‌دهنده بیت کوین، شرایط خاصی وجود ندارد و هرکس می‌تواند به این تیم بپیوندد، آن را ترک یا فقط به‌طور خاص روی یک بخش از آن کار کند. توسعه‌دهندگان برای مشارکت در توسعه هسته بیت کوین حتی به فاش‌کردن هویت خود نیازی ندارند؛ به‌همین‌دلیل، تهیه فهرستی جامع از توسعه‌دهندگان هسته بیت کوین چه در گذشته و چه در‌حال‌حاضر کار ساده‌ای نیست.

با‌‌‌توجه‌‌‌به این موضوع، CMC Alexandria تصمیم گرفته است رهبری شرکت‌ها و بنیادهای مختلفی را برعهده گیرد که برنامه‌های حمایتی یا اعطایی به تیم توسعه‌دهندگان هسته بیت کوین ارائه می‌دهند. با درنظر‌گرفتن تأمین‌کنندگان مالی این پروژه، شناسایی برخی از توسعه‌دهندگان برجسته و فعال‌ هسته بیت کوین کمی آسان‌تر شده است.

چه کسانی از توسعه هسته بیت کوین حمایت مالی می‌کنند؟

اسکوئر کریپتو (Square Crypto)

اسکوئر کریپتو

اسکوئر کریپتو تیم تحقیقاتی مستقلی است که اسکوئر آن را با هدف بهبود نرم‌افزار متن‌باز بیت کوین ایجاد کرده است. اسکو‌ئر کریپتو در راستای مأموریت این تیم از چند توسعه‌دهنده حمایت مالی می‌کند؛ توسعه‌دهندگانی که در حال ارائه پیشنهاد یا پیاده‌سازی به‌روزرسانی‌ها و ارتقای هسته بیت کوین هستند. از‌جمله این توسعه‌دهندگان می‌توان به واسیل دیمو، جان اتک، گلوریا ژائو، مت کارلو و اعضای دائمی تیم یاد‌شده اشاره کرد.

چِین‌کد (Chaincode)

چین کد

چین‌کد یکی از سازمان‌های تحقیقاتی ارز دیجیتال مستقر در نیویورک است که به پیشرفت شبکه بیت کوین کمک می‌کند. این پلتفرم علاوه‌بر توسعه‌دهندگان دائمی بیت کوین که در تیمش حضور دارند، به توسعه‌دهندگان مستقل این پروژه نیز کمک مالی می‌کند. از‌جمله توسعه‌دهندگان مهم هسته بیت کوین که این سازمان به آن‌ها کمک‌های مالی می‌کند، عبارت‌اند از: پیتر وویل، الکس مورکوس، سوهاست دفتوار، جان نیوبری، روس یانوفسکی، مارکو فالکه و کارل دانگ.

ام‌آی‌تی دی‌سی‌آی (MIT DCI)

mit dci

آزمایشگاه ارز دیجیتال ام‌آی‌تی مدیا (MIT DCI) یکی دیگر از سازمان‌های تحقیقاتی‌ فعال در حوزه توسعه ارزهای رمزنگاری‌شده است که علاوه‌بر تیم اختصاصی توسعه‌دهندگان خود، به برخی دیگر از مشارکت‌کنندگان در توسعه پروژه بیت کوین کمک مالی می‌کند. این سازمان برخلاف بسیاری از حامیان توسعه بیت کوین، پول موردنیاز برای ارائه کمک‌های مالی را ازطریق جمع‌آوری کمک‌های مالی سایر شرکت‌ها و اشخاص به‌دست می‌آورد. از‌جمله توسعه‌دهندگان موردحمایت این سازمان می‌توان به کوری فیلد (Cory Field) و ولادمیر ون‌در‌لان (Wladimir van der Laan) اشاره کرد.

بلاک‌استریم (Blockstream)

بلاک استریم

بلاک‌استریم ازجمله شرکت‌های فناوری فعال در حوزه بلاک چین است که VC از آن پشتیبانی می‌کند. این شرکت را برخی از توسعه‌دهندگان برجسته هسته بیت کوین همچون گرگوری ماکسول، خورخه تیمون، مت کورالو، پیتر وویل و مارک فریدنباخ تأسیس کرده‌اند. هدف اصلی شرکت مذکور ایجاد زنجیره‌ای جانبی برای بیت کوین است که امکان تراکنش‌های مشارکتی را فراهم می‌کند. درحال‌حاضر افرادی مثل اندرو چو عضو تیم توسعه‌دهنده اختصاصی هسته بیت کوین در بلاک‌استریم هستند.

جِمِنای (Gemini)

صرافی جمنای

جمنای یکی از صرافی‌های ارز دیجیتال محسوب می‌شود که متعهد شده است با حمایت از توسعه‌دهندگان هسته بیت کوین، به ارتقای این شبکه کمک کند. برخی از توسعه‌دهندگان مورد‌حمایت این صرافی عبارت‌اند از: جارول رودریگز و دهرو مهتا و آمیتی اوتاروار.

کوین‌بیست (Coinbase)

Bitcoin exchange Coinbase

کوین‌بیس اخیرا به گروه حامیان توسعه‌دهندگان بیت کوین پیوسته است. این صرافی از آغاز برنامه اختصاصی خود برای توسعه هسته بیت کوین خبر داده است. از‌جمله اولین توسعه‌دهندگانی که از این شرکت کمک مالی دریافت کرده‌اند، می‌توان به باربوسا و مشارکت‌کننده‌ای با نام مستعار 0xB10C اشاره کرد.

بیت‌مِکس (BitMEX)

بیتمکس

بیت‌مکس یکی دیگر از صرافی‌های ارز دیجیتال است که با ارائه منابع به توسعه‌دهندگان، در فرایند توسعه هسته بیت کوین مشارکت می‌کند. این صرافی درحال‌حاضر از برخی توسعه‌دهندگان هسته بیت کوین مانند مایکل فورد، یکی از چهره‌های برجسته در جامعه توسعه‌دهندگان هسته بیت کوین، حمایت مالی می‌کند.

هاردکور فاند (Hardcore Fund)

هاردکور فاند هم مثل ام‌آی‌تی دی‌سی‌آی، کمک‌های مالی دریافت‌شده از دیگران را بین توسعه‌دهندگان بلاک چین بیت کوین توزیع می‌کند. این صندوق درحال‌حاضر از دو تن از توسعه‌دهندگان هسته بیت کوین به‌ نام‌های لوک داشجر و بن ووسلی حمایت مالی می‌کند.

سایر حمایت‌کنندگان

علاوه‌بر حامیان اشاره‌شده‌، سازمان‌ها و شرکت‌های دیگری مثل اوکی‌کوین و کاردکوینز و پارادایم فاندز نیز به توسعه‌دهندگان بیت کوین منابع مالی اختصاص داده‌اند. ازجمله توسعه‌دهندگان موردحمایت این شرکت‌ها آنتونی تاونز و هنادی استپانوف و مارکو فالکه هستند. همچنین، گفته می‌شود جان پفر، بنیان‌گذار پفرکپیتال، از ساموئل دابسون، یکی از حافظان یا نگه‌دارندگان هسته بیت کوین‌، حمایت مالی می‌کند.

حافظان یا نگه‌دارندگان اصلی هسته بیت کوین چه کسانی هستند؟

‌همان‌طورکه اشاره کردیم، سایر مشارکت‌کنندگان به‌روزرسانی‌هایی که تیم‌های توسعه‌دهنده هسته بیت کوین ارائه می‌کنند، برای اطمینان‌یافتن از مطابقتشان با ماهیت اصلی بیت کوین و رفع مشکلات احتمالی بررسی می‌کنند. پس از اینکه این پیشنهادها مرحله بررسی را با موفقیت گذراند، از‌این‌پس وظیفه حافظان است که به‌روزرسانی‌ها را روی هسته بیت کوین پیاده‌سازی کنند. ولادیمیر ون‌درلان هم‌اکنون رهبری تیم نگه‌دارندگان بیت کوین را برعهده دارد. ازجمله اعضای این تیم می‌توان به پیتر وویل، مارکو فالکه، مایکل فورد، یوناس شنلی و ساموئل دابسون اشاره کرد.

همچنین، به این موضوع باید توجه کرد که حضور در تیم نگه‌دارنده لزوما موقعیتی دائمی نیست؛ زیرا سایر مشارکت‌کنندگان در شبکه می‌توانند درصورت نیاز و در شرایطی که عملکرد یکی از اعضای تیم نگه‌دارنده خلاف دیدگاه مشترک جامعه توسعه‌دهندگان بیت کوین باشد، وی را از تیم یادشده حذف کنند.

دیدگاه شما کاربران یست مارکتدرباره سیستم توسعه بیت کوین چیست؟

کاویار PS5، ایرپادز مکس و آیفون ۱۳ پرو مکس ساخته‌شده از جنس طلا را رونمایی کرد  | بیست مارکت

کاویار PS5، ایرپادز مکس و آیفون ۱۳ پرو مکس ساخته‌شده از جنس طلا را رونمایی کرد  | بیست مارکت

برند روسی کاویار که به تولید محصولات و گوشی‌های لوکس پوشیده‌شده از فلزات گران‌بها و سنگ‌های زینتی بسیار گران‌قیمت شهرت دارد، به‌تازگی مجموعه جدیدی به نام «پرایم»‌ (Prime) را رونمایی کرده است که PS5، آیفون ۱۳ پرو مکس، آیپد مینی ۲۰۲۱ و ایرپادز مکس را شامل می‌شود. این مجموعه از جنس طلا یا با روکش طلا ساخته شده است و با توجه به میزان طلای به‌کار‌رفته در آن‌ها، قیمتشان متغیر بود.

کنسول PS5 کاویار از جنس طلای زرد ۱۸ عیار مزین به الگویی زینتی است که در سایر آیتم‌های مجموعه پرایم به‌چشم می‌خورد. کنترلر دوال‌سنس این کنسول نیز تزیینات طلایی دارد و از چرم اصل پوشیده شده است. کاویار برای این محصول لوکس استندی از جنس چوب آبنوس نیز طراحی کرده است. از این محصول فقط ۵ دستگاه تولید خواهد شد و ارزش هر‌کدام بیش از ۳۵۰ هزار دلار (حدود ۹٫۸ میلیارد تومان) است.

ناگفته نماند نسخه روکش طلای PS5 بسیار ارزان‌تر و با قیمت ۱۲،۷۵۰ دلار (حدود ۳۴۴ میلیون تومان) عرضه شده است. برای افرادی که می‌توانند ۱۰ میلیارد تومان برای نسخه تمام طلای این کنسول بپردازند، این مبلغ در حد پول توجیبی محسوب می‌شود. روکش طلای این مدل ۲۴ عیار است؛ اما کنترلر همچنان با روکش چرم و به‌همراه استند چوب آبنوس عرضه می‌شود. از این مدل ۹۹ دستگاه در دست ساخت است.

شرکت یادشده قصد دارد ۹ دستگاه ایرپادز مکس اپل را نیز از طلای زرد ۱۸ عیار به‌علاوه پدهایی از جنس چرم تمساح تولید کند. گفتنی است ارزش هر یک از این ایرپادزها ۶۸،۰۰۰ دلار خواهد بود.

آیپد مینی با تراشه بسیار سریع و قدرتمند A15 خود به قاب درخشانی از طلای زرد ۱۸ عیار مزین است. کاویار حتی پا را از این هم فراتر گذاشته و در این محصول از الماس‌های ۴ میلی‌متری استفاده کرده است. از این مدل آیپد مینی، تنها ۶ دستگاه و هرکدام به ارزش ۸۴،۹۲۰ دلار (حدود ۲ میلیارد تومان) تولید و عرضه خواهد شد.

اگر نمی‌توانید این محصول را بخرید (!)، نسخه روکش طلای آن را می‌توانید تهیه کنید که تنها ۶ هزار دلار (۱۶۲ میلیون تومان) قیمت دارد. این مدل ۲۵۶ گیگابایتی از روکش طلای ۲۴ عیار و الماس‌های ۴ میلی‌متری پوشیده شده است و ۹۹ دستگاه از آن ساخته خواهد شد.

در‌نهایت به آیفون ۱۳ پرو و پرو مکس می‌رسیم. کاویار در ساخت مدل پرو ۱۲۸ گیگابایتی از طلای خالص ۱۸ عیار استفاده کرده و قرار است تنها ۹ دستگاه از آن را تولید کند.

نسخه مزین به روکش طلایی این محصول وجود ندارد؛ اما مدل Solid Gold Unique شامل ۵۵ الماس ۱٫۸ میلی‌متری است که دورتادور پشت گوشی را فراگرفته‌اند. قیمت این محصول از ۴۵ هزار دلار (حدود یک‌میلیارد تومان) شروع می‌شود.

کاویار نسخه طلای آیفون ۱۲ پرو و پرو مکس را نیز عرضه کرده که به‌همراه آیپد مینی ۶ امکان سفارشش از چند روز پیش فراهم شده است. گفتنی است کنسول PS5 و ایرپادز مکس نیز از ۱۵ دسامبر (۲۴ آذر) به‌دست خریداران خوشبخت خواهد رسید.

در این ویدئو، می‌توانید مجموعه کامل پرایم و دیگر محصولات کاویار را تماشا کنید. نگاه‌کردن این محصولات لوکس رایگان است؛ اما خرید آن‌ها اندازه خرید خانه و خودرو هزینه دربر خواهد داشت.

مشاهده در یوتیوب

پنجاه سال پیش پزشکان برای اولین بار داخل جمجمه‌ انسان را دیدند | بیست مارکت

پنجاه سال پیش پزشکان برای اولین بار داخل جمجمه‌ انسان را دیدند | بیست مارکت

احتمال مخفی‌شدن اشیای قیمتی در اتاقک‌های مخفی بسیار وسوسه‌انگیز است. در اواسط دهه‌ی ۱۹۶۰، مهندسی بریتانیایی به نام گادفری هانسفیلد به‌دنبال روشی برای کشف اتاقک‌های مخفی اهرام مصر با پرتوهای کیهانی بود. این ایده‌ی هانسفیلد را می‌توان بدین‌صورت تفسیر کرد: نگاه‌کردن به داخل جعبه‌ای بدون بازکردن آن.

درنهایت هانسفیلد توانست به روش استفاده از پرتوهای پرانرژی برای آشکارکردن آنچه برای چشم نامرئی است، پی ببرد. او روشی برای دیدن داخل جمجمه ابداع و تصویری از مغز نرم داخل آن ثبت کرد. اولین تصویر تومورگرافی کامپیوتری یا سی‌تی اسکن (CT scan) مغز انسان پنجاه سال پیش در ۱ اکتبر ۱۹۷۱ تولید شد. گرچه هانسفیلد هرگز نتوانست این اختراعش را روی اهرام مصر پیاده‌سازی کند، درعوض توانست با آن به استکهلم و کاخ باکینگهام راه پیدا کند.

نوآوری مهندسی

در اوایل زندگی گادفری هانسفیلد، هیچ نشانه‌هایی از نبوغ برای رسیدن به اختراعی بزرگ دیده نمی‌شد و دانش‌آموز ممتازی نیز نبود. هانسفیلد در ابتدای جنگ جهانی دوم به نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا پیوست؛ اما شباهت زیادی به سربازان نداشت. او بیشتر مانند جادوگری با ماشین‌آلات الکتریکی به‌ویژه دستگاه رادار جدیدی بود که به راه‌یابی بهتر خلبانان در شب‌های ابری و سیاه کمک می‌کرد.

هانسفیلد پس از جنگ به توصیه‌ی فرمانده‌‌ی خود مدرک مهندسی‌اش را گرفت و در شرکت EMI مشغول به کار شد. EMI بعدها به‌خاطر فروش آلبوم گروه بیتلز معروف شد؛ اما کار خود را در زمینه‌ی صنایع موسیقی و برق با تمرکز بر مهندسی برقو الکترونیک آغاز کرد. استعداد‌های ذاتی هانسفیلد باعث شد به سرپرستی تیم سازنده‌ی پیشرفته‌ترین کامپیوتر مین‌فریم در بریتانیا انتخاب شود. EMI در دهه‌ی ۱۹۶۰ می‌خواست از بازار رقابتی کامپیوتر خارج شود و مطمئن نبود باید با مهندس نابغه‌اش چه کار کند.

هانسفید در تعطیلاتی اجباری و حین تفکر به آینده و کارهایی که قرار است برای شرکت انجام دهد، فیزیک‌دانی را ملاقات کرد که از کیفیت کم پرتوهای ایکس مغز شکایت می‌کرد. پرتوهای ایکس معمولا جزئیات استخوان را با دقت زیادی نشان می‌دهند؛ اما مغز مثل حبابی بی‌نظم است و در‌مقابل پرتو ایکس مانند مه به‌نظر می‌رسد. این مسئله هانسفیلد را بر آن داشت تا به ایده‌ی قدیمی‌اش درباره‌ی یافتن ساختارهای مخفی بدون باز‌کردن جعبه فکر کند.

روشی جدید که نادیده‌ها را آشکار می‌کند

هانسفیلد روشی جدید برای حل مسئله تصویربرداری از داخل جمجمه ابداع کرد. او ابتدا مغز را مانند یک قرص نان به چند بخش متوالی تقسیم کرد و سپس، مجموعه‌ای از پرتوهای ایکس را به داخل هر لایه تاباند و این فرایند را برای درجه‌های مختلف نیم‌دایره تکرار کرد. قدرت هر پرتو در سمت مخالف مغز ثبت می‌شود؛ به‌طوری‌که اشعه‌های قوی‌تر نشان‌دهنده‌ی حرکت در مسیری با تراکم کمتر هستند. درنهایت، هانسفیلد در مبتکرانه‌ترین اختراعش الگوریتمی برای بازسازی تصویری از مغز بر‌‌اساس تمام لایه‌ها ایجاد کرد و توانست از‌طریق مهندسی معکوس و استفاده از سریع‌ترین کامپیوترهای عصر خود، مقدار جعبه‌های کوچک در هر لایه از مغز را محاسبه‌ کند.

ارزیابی اسکن

پرتوی ایکس به داخل برش‌های مغزی با زاویه‌های ۱ تا ۱۸۰ درجه‌ در یک نیم دایره نفوذ می‌کند

بااین‌حال، در‌این‌بین مشکلی وجود داشت: EMI در بازار پزشکی مشارکت نمی‌کرد و تمایلی هم نداشت به این عرصه ورود کند. شرکت EMI به هانسفیلد اجازه داد با بودجه‌ای محدود روی محصولش کار کند. او مجبور بود در بسیاری از تجهیزات پژوهشی صرفه‌جویی کند و دستگاه اسکن کوچکی ساخت که به‌راحتی روی میز ناهارخوری قرار می‌گرفت.

حتی با وجود اسکن‌های موفق اشیای بی‌جان و بعدها مغز گاوهای کوشر، این دستگاه نتوانست تأثیرگذار باشد. هانسفیلد برای پیشرفت پروژه‌ی اسکنر مغز انسان به سرمایه‌گذار نیاز داشت. او مخترعی نابغه بود؛ اما در برقراری ارتباط و بازاریابی چندان موفق نبود و خوشبختانه رئیس او، بیل اینگهام، از ارزش طرح هانسفیلد و مشکلات او برای حفظ پروژه در EMI آگاه بود.

اینگهام می‌دانست ضمانتی برای رسیدن به محصول جدید وجود ندارد؛ ولی وزارت بیمه‌ی اجتماعی و سلامت بریتانیا را متقاعد کرد که تجهیزات اسکن را برای بیمارستان‌ها بخرند. اینگهام به‌طور معجزه‌آسایی چهار دستگاه اسکن را پیش‌فروش کرد؛ در‌نتیجه هانسفیلد هم به‌سرعت گروهی برای ساخت دستگاه اسکن سریع و ایمن انسان جمع‌آوری کرد.

هانسفیلد برای آزمایش دستگاهش به بیماران واقعی نیاز داشت؛ ازاین‌رو، از یکی از عصب‌شناسان درخواست کمک کرد. گروه هانسفیلد دستگاه را در ۱ اکتبر ۱۹۷۱ در بیمارستان اتکینسون مورلی لندن نصب و اولین بیمار را با آن اسکن کردند: زنی میان‌سال با علائم تومور مغزی. اسکن‌های اولیه سریع نبودند و سی دقیقه برای هر اسکن زمان لازم بود و پردازش داده‌ها روی کامپیوترهای مین‌فریم ۲/۵ ساعت طول می‌کشید.

اسکن مغزی

اولین سی‌تی اسکن پزشکی، تومور مغزی به‌شکل حبابی تیره در عکس مشخص شده است

در اولین اسکن، توده‌ای کیسه‌ای هم‌اندازه با یک آلو در لوب پیشین سمت چپ دیده می‌شد. بدین‌ترتیب با اختراع این دستگاه، روش‌های دیگر عکس‌برداری از مغز منسوخ شدند.

میلیون‌ها سی‌تی اسکن در سراسر جهان

مقاله‌های مرتبط:

EMI بدون تجربه‌ی قبلی در بازار پزشکی ناگهان انحصار دستگاه اسکن را با تقاضای چشمگیری از‌آنِ خود کرد. تولید‌ و فروش اولیه‌ی دستگاه سی‌تی اسکن با موفقیت زیادی همراه بود؛ اما در مدت پنج سال، شرکت‌های بزرگ‌تر و باتجربه‌تر مثل GE و Siemens با ظرفیت‌های پژوهشی بیشتر اسکنرهای بهتری تولید کردند و تولید را به مقیاس جهانی رساندند. EMI در‌نهایت از بازار پزشکی خارج و به درس عبرتی تبدیل شد که به‌جای شراکت با شرکت‌های بزرگ به تک‌روی روی آورد.

نوآوری هانسفیلد علم پزشکی را متحول کرد و سال ۱۹۷۹ برنده‌ی جایزه‌ی نوبل فیزیولوژی یا پزشکی شد و سال ۱۹۸۱ نشان شوالیه را از ملکه‌ی الیزابت دریافت کرد. او تا آخرین روزهای عمرش در سال ۲۰۰۴ به اختراعاتش ادامه داد و درنهایت، در ۸۴ سالگی درگذشت. سال ۱۹۷۳، رابرت لدلی، مخترع آمریکایی، اسکنری برای کل بدن اختراع کرد که می‌توانست از اندام‌های دیگر بدن مثل رگ‌های خونی و استخوان‌ها عکس‌برداری کند. دستگاه‌های اسکنر امروزی سریع‌تر هستند و راه‌حل بهتری فراهم می‌کنند و مهم‌تر از هر چیز پرتودهی کمتری دارند.

تصویر اسکن مغزی

سی‌تی‌ اسکن‌های مدرن تصاویری با وضوح بیشتر از برش‌های مغز انسان به‌دست می‌دهند

تا سال ۲۰۲۰، تعداد اسکن‌های سالانه در ایالات متحده به هشتادمیلیون رسید. برخی پزشکان معتقدند آمار فراتر از این رقم است و یک‌سوم اسکن‌ها معمولا غیرضروری هستند. با‌این‌حال، سی‌تی اسکن به سلامت بسیاری از بیماران سراسر جهان در مواردی مثل شناسایی تومورها و تشخیص جراحی و جست‌وجوی سریع جراحت‌های داخلی پس از تصادف کمک کرده است.

حالا ایده‌ی هانسفیلد درباره‌ی اهرام مصر را به‌یاد بیاورید. سال ۱۹۷۰، دانشمندان آشکارسازهای پرتوی کیهانی را در پایین‌ترین محفظه‌ی هرم خفرع قرار دادند و متوجه شدند محفظه‌ی مخفی درون هرم وجود ندارد. سال ۲۰۱۷، گروه دیگری آشکارسازهای پرتوی کیهانی را در هرم بزرگ جیزه قرار دادند و محفظه‌ای مخفی را پیدا کردند که دسترسی به آن غیرممکن بود و بعید است دسترسی به آن در آینده‌ی نزدیک ممکن شود.

تاجر قزاقستانی فضاپیمای بوران را با جمجمه کاسیموف معاوضه می‌کند! | بیست مارکت

تاجر قزاقستانی فضاپیمای بوران را با جمجمه کاسیموف معاوضه می‌کند! | بیست مارکت

سازمان فضایی فدرال روسیه، روسکوسموس، اخیرا فاش کرد که تاجری قزاقستانی که هم‌اکنون مالک نسخه گران‌قیمتی از فضاپیمای مشهور بوران شوروی است، پیشنهاد کرده این نسخه از شاتل فضایی شوروی را با جمجمه آخرین خان کشورش معاوضه می‌کند. شبکه روسی راشاتودی از قول دیمیتری روگوزین، رئیس سازمان فضایی روسیه، اعلام کرد که طرف قزاقستانی پس از ابراز نگرانی مقام‌های روسی درباره‌ی وضعیت اسفبار فضاپیمای بوران، این پیشنهاد عجیب را به این سازمان داده است. مسکو قبلا با رسیدن اخبار نگران‌کننده‌ای از قزاقستان که حتی بیم نابودی این فضاپیما می‌رفت، بازگشت هرچه سریع‌تر بوران به کشور را خواستار شده بود. با‌این‌حال، همچنان موضع رسمی مقام‌های روسی به این خبر مشخص نیست.

«بوریا» دومین فضاپیمای مدارگردی بود که برای برنامه «بوران شوروی» ساخته شد. تارنمای ارز تکنیکا در‌این‌باره نوشت:

هدف برنامه فضایی چهار دهه‌ی قبل شوروی این بود که ناوگانی از فضاپیماهای قابل‌استفاده‌ی مجدد (مشابه شاتل فضایی ناسا) برای سفرهای فضایی فراهم کند. با‌وجوداین، برنامه‌ی یادشده پس از فروپاشی شوروی و نهایتا کمبود بودجه لغو شد. تا آن زمان، پروژه‌ی ساخت بوریا ۹۵ درصد پیشرفت کرده بود. اولین شاتل برنامه بوران سال ۱۹۸۸ پرواز آزمایشی بدون‌سرنشینی را نیز تکمیل کرد. با‌این‌حال، این فضاپیما پس از فروریختن آشیانه‌‌ی محل نگه‌داری در پایگاه فضایی بایکونور قزاقستان کاملا از بین رفت. با تخریب نسخه‌ی اصلی بوران، ارزش نسخه‌ی آزمایشی بوریا برای مقام‌های سازمان فضایی روسیه بیش‌‌از‌پیش شد.

این نسخه از فضاپیمای بوریا در آشیانه‌‌ی دیگری در همین پایگاه فضایی نگه‌داری می‌شود. برخلاف نسخه‌های دیگر، این مدل خاص قابلیت پرواز نیز دارد. با‌این‌همه، بهار امسال گروهی از خراب‌کاران وارد آشیانه شدند و به تخریب و حتی نقاشی روی فضاپیمای ارزشمند روس‌ها دست زدند که موجب نگرانی مقام‌های روسی شد. روگوزین در بیانیه‌ای اعلام کرد که این سازمان فضایی روسیه به‌شدت نگران آینده بوریا است. روگوزین سال قبل سعی کرده بود بوران را بخرد و به روسیه بیاورد؛ ولی متوجه شد مالکیت آن دراختیار شخص ناشناسی قرار دارد که در آن زمان هویتش مشخص نشد. نهایتا چند ماه قبل، مالک آن شخصی به نام دارن موسی معرفی شد.

شاتل فضایی شوروی شاتل فضایی شوروی در آشیانه‌ی فرسوده‌ای به حال خود رها شده است و به‌دلیل بی‌توجهی وضعیت مناسبی ندارد

ازآنجاکه نسخه‌های کمی از فضاپیمای روسی وجود دارد، ارزش آن بسیار زیاد برآورد می‌شود. شاتل فضایی شوروی که در این مدت تملکش برعهده تاجر قزاقستانی بوده است، در آشیانه‌ی فرسوده‌ای به حال خود رها شده است و به‌دلیل بی‌توجهی‌ وضعیت مناسبی ندارد. حال که مالک فضاپیمای بوران مشخص شده است، تاجر قزاقستانی فرصت را غنیمت شمرده و با چانه‌زنی در مذاكرات به‌دنبال اِعمال فشار بيشتر برای مقام‌های روسی است. دارن موسی در مصاحبه‌ای که روز جمعه در روزنامه‌ای روسی‌زبان در قزاقستان چاپ شد، از موضعش دفاع کرد و گفت قطعا اجازه نمی‌دهد شاتل بدون هیچ هزینه‌ای به روسیه بازگردانده شود.

کنزاری کاسیموف؛ کلاف ‌سردرگم جمجمه‌ دلاور قزاق

جمجمه‌ی آخرین خان قزاق، کنزاری کاسیموف، مدت‌ها است محل مناقشه‌ی بین مسکو و نورسلطان است. کنزاری کاسیموف در قزاقستان بیش از آنکه شخصیتی تاریخی باشد، به شمایلی اسطوره‌ای تبدیل شده است. به‌نقل از تارنمای اوراسیانِت، در دهه‌ی ۱۸۳۰، امپراطوری روسیه عزمش را برای گسترش قلمرو خود در نواحی جنوبی استپ‌های روسیه جزم کرد و با ساخت دژهایی نفوذ تزارها به منطقه کشیده شد. بدین‌ترتیب، به‌تدریج نفوذ روس‌ها باعث مختل‌شدن زندگی عشایری و از‌بین‌رفتن اقتدار خان‌های محلی و درنتیجه به‌راه‌افتادن سلسله شورش‌های خونین شد.

شورشیان قزاقستان تلاش می‌کردند مردم را از زیر یوغ روس‌ها آزاد کنند و حکومت خان‌خانی را دوباره به قدرت برگردانند؛ ولی شورش‌ها به‌ شکست محکوم بودند. کنزاری کاسیموف رهبر مقتدر و شجاعی بود که برای بیش از دَه سال نقش قهرمان ملی را برای رهایی مردم از استبداد روسیه ایفا کرد. امروزه میدان‌ها و مدرسه‌ها و روستاهای زیادی به نام او نام‌گذاری می‌شود؛ اما سرنوشت بقایای جسدش هیچ‌وقت مشخص نشده است.

موسی می‌گوید اجازه نمی‌دهد شاتل بدون هیچ هزینه‌ای به روسیه بازگردانده شود

گفته می‌شود وقتی کاسیموف پس از پیشروی نیروهای تزاری عقب‌نشینی کرد، تصمیم گرفت برای تجدید قوا با قبایل شمالی قرقیزستان متحد شود؛ اما اورمون، سردار قبیله ساریباغش، مدت‌ها قبل با تغییر موضع راهش را از متحدان ضدروسی جدا کرده بود.

همین موضوع آتش جنگی خونین را بین نیروهای کاسیموف و اورمون شعله‌ور کرد که موجب دستگیری و اعدام قهرمان ملی قزاق‌ها در حوالی سال ۱۸۴۷ شد. برخی روایت‌های تاریخی آورده‌‌اند که قرقیزها کاسیموف را گردن زدند و سرش را به‌رسم وفاداری به روس‌ها تحویل دادند.

مجسمه‌ای از کنزاری کاسیموف در میدانی در نورسلطان، پایتخت قزاقستانمجسمه‌ای از کنزاری کاسیموف در میدانی در نورسلطان، پایتخت قزاقستان

همین موضوع همواره باعث اختلاف بین قزاق‌ها و قرقیزها بوده است که حتی همین حالا نیز می‌توان ردپای آن را در درگیری‌های گاه‌و‌بی‌گاه کاربران دو قومیت در شبکه‌های اجتماعی دید. با‌این‌حال، اکثر روایت‌ها این‌طور عنوان کردند که سرِ بریده‌ی کاسیموف ممکن است در جایی در سن‌پترزبورگ، پایتخت سابق امپراتوری روسیه یا در موزه‌ی کانست‌کامرا (موزه‌‌ی مردم‌شناسی و مردم‌نگاری) یا موزه‌ی ارمیتاژ قرار داشته باشد. باوجوداین، هر دو موزه مالکیت سر و هر شیء دیگر مرتبط با کاسیموف را انکار کرده‌اند.

طبق فرضیه‌ی دیگر، ممکن است سرِ کاسیموف در موزه‌ی محلی شهر اومسک، هم‌مرز با شمال قزاقستان، قرار داشته باشد. البته این موزه نیز قبلا مالکیت جمجمه آخرین خان قزاق‌ها را تکذیب کرده است. اوالی‌خان قیصاروف، نماینده‌ی سابق پارلمان قزاقستان و رئیس بنیاد کاسیموف، قبلا اعلام کرده بود که سرِ خان قزاق در جایی در «صندوق الماس»، گنجینه‌ی مشهوری در زرادخانه‌ی کرملین مسکو، محل نگه‌داری اشیای گران‌بها، نگه داشته می‌شود.

ابهام در تملک فضاپیمای بوریا

موضوعی که باعث می‌شود معامله روس‌ها با دارن موسی بعید به‌نظر برسد، موضوع مالکیت شرکت‌های این تاجر قزاقستانی است. درواقع درحالی‌که این روزها دارن موسی گرم مصاحبه با نشریه‌های داخلی و چانه‌زنی‌های داغ یک‌طرفه با مقام‌های روسی است، مقام‌های دولتی قزاقستان بیکار ننشسته‌اند و تمام تلاششان را می‌کنند تا هرچه زودتر او را به پای میز محاکمه دادگاه بکشانند. روز پنجشنبه، بغداد موسین، وزیر توسعه‌ی دیجیتال، نوآوری و صنایع هوافضا قزاقستان، اعلام کرد که می‌خواهد از موسی به‌دلیل تملک غیرقانونی فضاپیمای روسی شکایت کند. به‌گفته‌ی این وزیر، دارن موسی به‌صورت غیرقانونی سه سهم از پایگاه فضایی بایکونور را تصاحب کرده است که قبلا دادگاه دو‌سهم را غیرقانونی اعلام کرده بود. موسین در‌این‌باره گفت: «ما باور داریم که دارن موسی هیچ‌ حقی برای مالکیت شرکت و دارایی‌ها و [فضاپیمای] بوران ندارد.»

پس از سقوط اتحاد جماهیر شوروی، روسیه مجبور شد ایستگاه فضایی بایکونور را از قزاقستان اجاره کند. به‌مرورِزمان نیز برخی از شرکت‌های فضایی روسیه که در این کشور فعالیت می‌کردند، با محدود‌شدن بودجه‌های خود برخی از دارایی‌هایشان را به دولت و شرکت‌های قزاقستانی فروختند. پیمان‌کار اصلی برنامه‌ی بوران شرکتی به نام صنایع فضایی اِنرگیا، بزرگ‌ترین پیمان‌کار برنامه‌ی فضایی شوروی بود. بعدها شرکت تابعه‌ای از اِنرگیا برای مدیریت دارایی‌های این شرکت در بایکونور تأسیس شد.

مقاله‌های مرتبط:

سال ۲۰۰۴، این شرکت دو فضاپیمای بوران را به اینفراکوس انتقال داد و مالکیت این فضاپیماها نیز متعاقب آن به شرکت روسی‌قزاقستانی آلیتا واگذار شد؛ شرکتی که دارن موسی سال ۲۰۱۱ سهامش را خرید. او بعدها نام شرکت را به «آراس‌سی بایکونور» تغییر داد. بوریا نیز بخشی از دارایی‌های شرکت آراس‌سی بایکونور است.

ناگفته نماند مالکیت خودِ شرکت همچنان محل اختلاف‌نظر است. مقام‌های دولت قزاقستان دارایی‌های این شرکت را به دولت متعلق می‌دانند و بحث را به دادگاه کشانده‌اند. موسی در مصاحبه‌ اخیرش اعلام کرد پیگیری قانونی این موضوع سه سال است که در دستور‌کار دادگاه قرار دارد. دارن موسی تلویحا مقام‌های قزاقستانی را تهدید کرد و گفت در‌صورت لزوم، این پرونده را به دادگاه‌های بین‌المللی می‌کشاند تا وضعیت اسفبار و فساد دستگاه قضایی قزاقستان را برملا کند. بدین‌ترتیب، تعیین تکلیف فضاپیمای ارزشمند روس‌ها به اعلام رأی نهایی دادگاه منوط است.

روسیه تیم فیلمسازی خود را به ایستگاه فضایی بین‌المللی پرتاب کرد | بیست مارکت

روسیه تیم فیلمسازی خود را به ایستگاه فضایی بین‌المللی پرتاب کرد | بیست مارکت

امروز ظهر به وقت ایران، خدمه‌‌ای سه‌نفره سوار بر فضاپیمای روسی سایوز به ایستگاه فضایی بین‌المللی پرتاب شدند. از بین این سه سرنشین، دو نفر شامل یولیا پرسیلد، بازیگر زن روس و کلیم شیپنکو، تهیه‌کننده و کارگردان سینمای روسیه، کیهان‌نورد معمولی محسوب می‌شوند. هدف از پرواز این خدمه که به‌تازگی به ایستگاه فضایی متصل شدند، ضبط صحنه‌هایی برای ساخت نخستین فیلم بلند داستانی در فضا است.

پرسیلد و شیپنکو ۱۲ روز آتی را در ایستگاه فضایی سپری و صحنه‌هایی برای فیلمی به‌نام «چالش» ضبط خواهند کرد. این فیلم حول محور پزشکی روس با بازی پرسیلد است که برای درمان کیهان‌نوردی بیمار باید به ایستگاه فضایی سفر کند. شیپنکو نیز روی فیلم‌برداری و نورپردازی کار خواهد کرد. این دو در‌کنار آنتون شکاپلروف، کیهان‌نورد باتجربه روس که تا بهار سال آینده در ایستگاه خواهد ماند، به فضا سفر کرده‌اند.

شکاپلروف با اقامت طولانی‌مدت در فضا، وظایف پژوهشی برای روسکاسموس انجام خواهد داد و در چند روز آتی نیز به تولید فیلم کمک خواهد کرد. شکاپلروف درکنار اولگ نویتسکی و پیوتر دوبروف، دو کیهان‌نورد دیگر که هم‌اکنون در ایستگاه فضایی اقامت دارند، نقش‌های جزئی در تولید فیلم ایفا خواهند کرد.

خدمه فیلم‌ساز روس ممکن است تازه آغازگر عزیمت بازیگران به فضا درطول چند سال آینده باشند. ویلیام شاتنر، بازیگر کانادایی، قرار است در دومین پرواز سرنشین‌دار موشک بلو ارجین به مرز فضا سفر کند؛ هرچند درواقع وارد مدار زمین نخواهد شد. همچنین، گزارش‌هایی وجود دارد که تام کروز، بازیگر مطرح هالیوود، احتمالا در تاریخی نامعلوم برای ضبط صحنه‌های یک فیلم با فضاپیمای دراگون اسپیس ایکس عازم ایستگاه فضایی خواهد شد.

پرتاب موشک سایوز

سفر تیم فیلم‌سازی روسیه ساعت ۱۲:۲۵ امروز به وقت ایران با پرتاب موشک سایوز از پایگاه فضایی بایکونور در قزاقستان آغاز شد. سه مسافر سفری کوتاه در پیش داشتند و صرفا با دو مرتبه چرخیدن به دور زمین به ایستگاه فضایی بین‌المللی نزدیک شدند. بااین‌حال، ملاقات با سکونتگاه مداری دقیقا طبق برنامه پیش نرفت. درحالی‌که کپسول سایوز به‌طور خودکار قابلیت اتصال به ایستگاه را دارد، امروز نتوانست ازپسِ انجام این کار برآید؛ درنتیجه شکاپلروف مجبور شد کنترل فضاپیما را در دست گیرد و با موفقیت آن را به ایستگاه متصل کند.

مقاله مرتبط:

پرسیلد و شیپنکو تولید فیلم را عمدتا در بخش روسی ایستگاه فضایی به پیش خواهند برد. در همین‌ حال در بخش آمریکایی ایستگاه، خدمه‌ای بین‌المللی از فضانوردان از ماه‌ها پیش مشغول زندگی و فعالیت هستند. این خدمه عبارت‌اند از: مارک وانده هی و شین کیمبرو و مگان مک‌آرتور، فضانوردان ناسا و آکیهیکو هوشیده، فضانورد جاکسا (آژانس کاو‌ش‌های هوافضای ژاپن). پرسیلد و شیپنکو پس از اتمام کارشان به‌همراه نویتسکی سوار بر فضاپیمای سایوز دیگری به زمین بازخواهند گشت.

ایستگاه فضایی بین‌المللی با ملاقات گردشگران فضایی بیگانه نیست و پیش‌تر اقداماتی برای ساخت فیلم در فضا انجام شده بود. در دهه ۱۹۸۰، فضانوردان حاضر در پروازهای اولیه شاتل فضایی، دوربین‌های آی‌مکس را به‌همراه خود حمل کردند تا تصاویری را ضبط کنند که بعدا برای ساخت مستندی به نام «رویا زنده است» به‌کار رفتند. همچنین وقتی ریچارد گاریوت، سازنده بازی‌های ویدئویی، در سال ۲۰۰۸ به‌عنوان گردشگر فضایی به ایستگاه سفر کرد، صحنه‌های فیلم علمی‌تخیلی کوتاهی به نام «اوج ترس» را فیلم‌برداری کرد. اوج ترس نخستین فیلم داستانی بود که کاملا در فضا ضبط شد؛ اما مدت زمان آن کمتر از هشت دقیقه بود. فیلم چالش قرار است نخستین فیلم بلند داستانی در فضا باشد.

ماه در آینده‌ای دور زمین را تنها خواهد گذاشت | بیست مارکت

ماه در آینده‌ای دور زمین را تنها خواهد گذاشت | بیست مارکت

ماه در حال دورشدن از زمین است. تنها قمر زمین هر سال به‌اندازه‌ی تقریبا ۳/۸ سانتی‌متر از زمین دور می‌شود. هیچ راهی برای توقف این روند وجود ندارد و نمی‌توان زمان را به‌عقب برگرداند. هر کاری انجام دهیم، نیروهای گرانش نامرئی و یکپارچه هستند که ماه را از زمین دور می‌کنند و در چندمیلیون سال آینده، باید با ماه وداع کنیم.

درحدود ۴/۵ میلیارد سال پیش، ماه به‌شکل توده‌ای از سنگ‌ریزه‌ها در اطراف زمین شناور بود. در آن زمان، ماه به زمین ده برابر نزدیک‌تر از فاصله‌ی کنونی بود. به‌عقیده‌ی دانشمندان سنگ‌ها ماه حاصل برخورد زمین و جرم اسرارآمیزی در ابعاد مریخ بودند. به‌دلیل این برخورد کیهانی ماه به‌شکل توده‌ای گداخته و داغ و قرمز در آسمان شب می‌درخشید. سپس، با سرعت تقریبی ۲۰ سانتی‌متر در سال از زمین دور شد.

به‌همین‌ترتیب، ماه به دورشدن از زمین ادامه داد. جاذبه‌ی قمرها با وجود کوچک‌بودن می‌تواند بر سیاره‌های میزبانشان تأثیر بگذارد و باعث اندک برآمدگی آن‌ها به‌سمت بیرون شود. در سیاره‌ای اقیانوسی مثل زمین، این اثر به‌شکل جزرومد نمایش داده می‌شود. ماه باعث کشش اقیانوس‌ها می‌شود؛ اما به‌مرور حرکت ماه در مدار خود افزایش می‌یابد. جیمز اودونوگ، دانشمند سیاره‌ای JAXA، سازمان فضایی ژاپن می‌گوید:

اگر سرعت خود را هنگام چرخش در مدار زمین افزایش دهید، می‌توانید با موفقیت بیشتری از جاذبه‌ی زمین بگریزید.

دانشمندان این پدیده را عقب‌نشینی قمری می‌نامند؛ عبارتی جذاب که می‌توان آن را راه فراری برای ماه دانست. آن‌ها این عقب‌نشینی را با تابش پرتوهای لیزر به آینه‌هایی که فضانوردان آپولو در ماه قرار داده بودند، اندازه‌گیری کردند و با این داده‌ها و منابع دیگر به اندازه‌گیری حرکت‌های قبلی پرداختند. سرعت عقب‌نشینی ماه در طول سال‌های گذشته تغییر کرده و نوسان‌هایی متقارن با رویدادهای درخورتوجه مثل بمباران‌های شهاب‌سنگی ماه و تغییرات عصر یخبندان زمین رخ داده است.

عقب‌نشینی پیوسته تأثیری فراتر از جزرومد بر زمین خواهد گذاشت. نیروهایی که ماه را از ماه دور می‌کنند، باعث آهسته‌‌شدن چرخش زمین و افزایش طول روزها می‌شوند. در ابتدا که ماه به زمین نزدیک‌تر بود، زمین با سرعت بیشتری به دور خود می‌چرخید و یک روز زمینی، تنها معادل چهار ساعت بود. براساس سرعت فعلی عقب‌نشینی قمری، یک قرن طول می‌کشد تا دو میلی‌‌ثانیه به روز زمینی اضافه شود.

مقاله‌های مرتبط:

به‌دلایل علمی، انتظار می‌رود ماه برای همیشه به دورشدن از زمین ادامه دهد و برخلاف فیلم اکشن Moonfall، با ما برخورد نخواهد کرد. درحدود ۶۰۰ میلیون سال آینده، ماه به‌اندازه‌ای از زمین دور می‌شود که انسان‌ یکی از پدیده‌های سماوی را از دست خواهد داد: ماه‌گرفتگی. دیگر ماهی در کار نخواهد بود تا جلو نور خورشید را مسدود کند و سایه‌اش را روی زمین بیندازد؛ اما ماه بازهم به زمین وابسته خواهد بود و این‌بار چشم‌اندازی متفاوت و داغ‌تر از زمین را نظاره می‌کند.

در آن زمان، آب اقیانوس‌ها شروع به تبخیر می‌کنند. البته در فاصله‌ی چندمیلیارد سال آینده هم خورشید کاملا ماه و زمین را از مدار خارج می‌کند. خورشید با رسیدن به پایان سوخت خود، منبسط و متورم می‌شود و سیاره‌های داخلی منظومه‌ی شمسی را خواهد بلعید.

آمریکا رسما انقراض بیش از ۲۰ گونه جانوری و گیاهی را اعلام کرد | بیست مارکت

آمریکا رسما انقراض بیش از ۲۰ گونه جانوری و گیاهی را اعلام کرد | بیست مارکت

به‌گفته‌ی مقام‌های آمریکایی، دارکوب نوک‌عاجی که شکارچیان پرندگان در خلیج آرکانزاس در جست‌وجوی آن بوده‌اند و سسک باکمن، پرنده آوازه‌خوان سینه زردی که زمانی بین جنوب‌شرقی ایالات متحده و کوبا مهاجرت می‌کرد، از بین رفته است. آواز پرنده کائوآئی او او که در جنگل‌های هاوایی زندگی می‌کرد، فقط به‌شکل ضبط‌شده وجود دارد. علاوه‌براین‌، دیگر هیچ امیدی برای نجات چندین نوع صدف آب‌های شیرین وجود ندارد که زمانی جریان‌های آب و رود‌های جورجیا تا ایلینوی را پالایش می‌کردند.

طبق گزارش نیویورک تایمز، مقام‌های حیات‌وحش آمریکا روز چهارشنبه اعلام کردند که درمجموع، ۲۲ جانور و یک گیاه باید به‌عنوان گونه‌های منقرض‌شده اعلام شوند و از فهرست گونه‌های درمعرض خطر انقراض حذف شوند. این اطلاعیه می‌تواند از آینده خبر دهد و در میانه‌ی بحران جهانی تنوع زیستی می‌آید که میلیون‌ها گونه را تهدید کرده است و بسیاری را ممکن است در چند دهه آینده منقرض کند.

دارکوب‌های نوک‌عاجی در سال ۱۹۳۵ در لوئیزیانا فیلم‌برداری شدند. حتی در آن زمان نیز، این پرنده کمیاب بود. با وجود درخواست‌های حامیان محیط‌زیست و مقام‌های حیات‌وحش، بعدها درختان این منطقه را شرکت Chicago Mill and Lumber قطع کرد.

فعالیت‌های انسانی مانند کشاورزی، قطع درختان، معدن‌کاری و سدسازی زیستگاه حیوانات را نابود می‌کند و زیستگاه‌های باقی‌مانده را آلوده می‌کند. مردم به شکار غیرمجاز و صید بیش‌ازحد مشغول می‌شوند. تغییرات اقلیمی نیز خطرهای جدیدی به‌همراه دارد. بریجت فاهی در سازمان خدمات شیلات و حیات‌وحش ایالات متحده بر طبقه‌بندی گونه‌ها نظارت می‌کند. وی گفت:

هریک از این ۲۳ گونه نشان‌دهنده نابودی دائمی یکی از میراث‌های طبیعی کشور و تنوع زیستی جهانی است. این تلفات نیز یادآور نگران‌کننده‌ای است که نشان می‌دهد انقراض پیامدی از تغییرات زیست‌محیطی است که انسان موجب آن می‌شود.

انقراض‌های جدید شامل یازده پرنده، هشت صدف آب شیرین، دو ماهی، یک خفاش و یک گیاه است. بسیاری از آن‌ها احتمالا هنگام تصویب قانون گونه‌های درمعرض خطر در سال ۱۹۷۳ تا حد زیادی منقرض شده بودند؛ بنابراین، شاید هیچ‌گونه حفاظتی نمی‌توانست آن‌ها را نجات دهد.

فیلمی از کائوآئی او او که مربوط به دهه‌ی ۱۹۷۰ یا ۱۹۸۰ است

نوآ گرینوالد، مدیر بخش گونه‌های درمعرض خطر انقراض در سازمان غیرانتفاعی مرکز تنوع زیستی گفت: «قانون گونه‌های درمعرض خطر به‌موقع تصویب نشد تا بتواند بیشتر این گونه‌ها را نجات دهد.»

از زمان تصویب قانون مذکور، ۵۴ گونه در ایالات متحده از فهرست گونه‌های درمعرض خطر حذف شده‌اند؛ زیرا جمعیت آن‌ها بهبود یافته است؛ درحالی‌که ۴۸ گونه نیز به‌حدی کافی بهبود پیدا کرده‌اند که از فهرست گونه‌های درمعرض خطر به فهرست گونه‌های درمعرض تهدید منتقل شوند. تاکنون، ۱۱ گونه به‌عنوان گونه‌های منقرض‌شده اعلام شده‌اند.

به‌گفته دانشمندان، بدون حفاظت گونه‌های بسیار بیشتری از بین خواهند رفت؛ اما درحالی‌که انسان‌ها زمین را به‌شدت تغییر می‌دهند، باید کارهای بسیار بیشتری برای حفاظت از گونه‌ها انجام شود. لیا گربر، بوم‌شناس و مدیر مرکز پیامدهای تنوع زیستی در دانشگاه ایالتی آریزونا گفت: «تنوع زیستی اساس سیستم‌های اجتماعی و اقتصادی است؛ با‌این‌حال، هنوز نتوانسته‌ایم بحران انقراض را حل کنیم.»

ماه آینده، دور جدیدی از مذاکرات با توافق‌های جدیدی درباره تنوع زیستی جهان آغاز می‌شود. یکی از پیشنهادهایی که اخیرا در کانون توجه قرار گرفته، طرحی با نام 30×30 است که هدف آن محافظت از حداقل ۳۰ درصد از اقیانوس‌ها و خشکی‌های زمین تا سال ۲۰۳۰ است.

گامبوزیای سان مارکوس نوعی ماهی منقرض شده

آلودگی حاصل از شهرهای مجاور یکی از عوامل کاهش جمعیت نوعی ماهی به نام گامبوزیای سان مارکوس در رودخانه سان‌مارکوس تگزاس بود. این ماهی آخرین‌بار در سال ۱۹۸۳ در حیات‌وحش مشاهده شد

هیچ جانوری در این دسته بیش از دارکوب نوک‌عاجی، بزرگ‌ترین دارکوب در ایالات متحده، با اشتیاق جست‌وجو نشده است. این پرندگان که در جنگل‌های کهن‌سال و مرداب‌های جنوب‌شرقی زندگی می‌کردند، زمانی که مهاجران اروپایی و زادگان آن‌ها جنگل‌ها را از بین بردند و پرندگان را شکار کردند، کم شدند. آخرین مورد مستند در سال ۱۹۴۴ در لوئیزیانا مشاهده شد.

در سال ۲۰۰۴، قایقرانی به نام جین اسپارلینگ با دیدن دارکوبی شبیه دارکوب‌های نوک گ‌عاجی در باتلاق آرکانزاس، موجب آغاز موجی از جست‌وجوها شد. چند روز پس از شنیدن این خبر، دو شکارچی پرنده باتجربه به نام‌های تیم گالاگر و بابی هریسون برای جست‌وجو به او پیوستند. این دو فرد روز دوم درحالی‌که روی قایق‌های خود پارو می‌زدند، می‌خواستند برای ناهار توقف کنند که ناگهان پرنده بزرگی درست مقابل آن‌ها پرواز کرد. هریسون به‌خاطر می‌آورد: «تیم و من هر دو باهم فریاد زدیم: نوک‌عاجی!» با این کار، پرنده ترسید و فرار کرد؛ اما آن‌ها مصرانه می‌گویند که بر‌‌اساس الگوی مشخصی که روی بال‌های این پرنده وجود دارد، اطمینان دارند دارکوب نوک‌عاجی بوده و دارکوب کاکل‌دار نبوده است که شبیه‌ترین خویشاوند این پرنده است.

گروهی از پرنده‌شناسان دانشگاه کرنل طبق چندین جست‌وجوی دیگر، چند مورد مشاهده و بعدا فیلمی مبهم در سال ۲۰۰۵ در مجله ساینس اعلام کردند که دارکوب نوک‌عاجی (Campephilus principalis) هنور در آمریکای‌شمالی وجود دارد. با اعلام این خبر، جنجالی به پا شد. برخی کارشناسان استدلال کردند که ویدئو مربوط به دارکوب‌های کاکل‌دار است. تلاش‌های مکرر آژانس‌های حیات‌وحش برای پیداکردن این پرنده موفقیت‌آمیز نبود و بسیاری از کارشناسان را به این نتیجه رساند که پرنده منقرض شده است.

ایمی تراهن، زیست‌شناسی از سازمان خدمات شیلات و حیات‌وحش، جدیدترین ارزیابی را برای دارکوب مدنظر کامل کرد. او گفت باید طبق بهترین شواهد موجود نتیجه‌گیری‌ کند. تراهن درنهایت انقراض پرنده را تأیید کرد. او گفت: «این احتمالا یکی از دشوارترین کارهایی است که در حرفه‌ام انجام داده‌ام و واقعا مرا به گریه انداخت.»

پرنده نوکوپو منقرض شده

نوکوپو او مائوئی از سال ۱۹۹۶ به‌شکل مستند دیده نشده است

جزایر، جایی که در آن حیات‌وحش به‌طور جداگانه تکامل پیدا کرده است، به‌شدت تحت‌تأثیر انقراض‌های ناشی از ورود گونه‌های دیگر به‌دست انسان قرار گرفته‌اند و ۱۱ مورد از گونه‌های ذکرشده به‌عنوان گونه‌های منقرض‌شده از هاوایی و گوآم هستند.

خوک‌ها و بزها و گوزن‌ها زیستگاه‌های جنگلی را نابوده کرده‌اند. موش‌های صحرایی و خدنگ‌ها و مارهای درختی قهوه‌ای پرندگان و خفاش‌های بومی را شکار می‌کنند. پشه‌ها که قبلا در هاوایی وجود نداشتند، در دهه ۱۸۰۰ با کشتی‌ها به این سرزمین آورده شدند و با آلوده‌کردن پرنده‌ها به مالاریای پرندگان، آن‌ها را از بین می‌برند.

مقاله‌های مرتبط:

هاوایی زمانی منزلگاه بیش از ۵۰ گونه پرنده جنگلی بود که به عسل‌کش معروف هستند. برخی از این پرندگان رنگ روشن و منقارهای بلند و خمیده‌ای داشتند که از آن برای نوشیدن شهد گل‌ها استفاده می‌کردند. با درنظرگرفتن انقراض‌های پیشنهادشده در این دسته، فقط ۱۷ گونه از این پرندگان باقی مانده‌اند.

بیشتر گونه‌های باقی‌مانده اکنون زیر فشار شدیدی قرار دارند. پرندگانی که در ارتفاعات بالاتر زندگی می‌کردند، زمانی از مالاریای پرندگان در امان بودند؛ زیرا این محیط برای پشه‌ها بسیار سرد بود. باوجوداین به‌دلیل تغییرات اقلیمی، پشه‌ها در ارتفاعات بالا نیز گسترش پیدا کرده‌اند. میشل بوگاردوس از اداره ماهی‌گیری و حیات‌وحش جزایر اقیانوس آرام گفت: «شاهد کاهش شدید جمعیتی هستیم که مرتبط با افزایش پشه‌ها درنتیجه مستقیمی از تغییرات اقلیمی است.» او گفت فقط چندین گونه دربرابر مالاریای پرندگان مقاومت نشان داده‌اند؛ بنابراین، اگر جمعیت پشه‌ها در کل این زیستگاه کنترل نشود، بیشتر آن‌ها احتمالا با انقراض مواجه خواهند شد.

صدف های آب شیرین منقرض شده

مجموعه بالا از آرشیو مؤسسه اسمیتسونین شش گونه از گونه‌های موجود در فهرست پیشنهادی روز چهارشنبه را نشان می‌دهد

صدف‌های آب شیرین از گروه‌هایی هستند که بیشتر از همه در آمریکای‌شمالی درمعرض خطر قرار گرفته‌اند؛ اما دانشمندان درباره هشت گونه ذکرشده در فهرست دانش کافی را ندارند تا با اطمینان دلیل نابودی آن‌ها را مشخص کنند.

به‌گفته زیست‌شناسان، این انقراض‌ها احتمالا با مخازن آبی مرتبط هستند که انسان‌ها در مدت صد سال گذشته ساخته‌اند و اساسا رودخانه‌های محل زندگی صدف‌ها را به دریاچه تبدیل کرده است. آیا تغییر در زیستگاه بر برخی از جنبه‌های چرخه بسیار منظم زندگی آن‌ها تأثیر گذاشته است؟ آیا این موجودات پالایش‌کننده آب به‌دلیا رسوبات یا آلودگی آب آسیب دیدند؟

صدف‌های آب شیرین متکی بر سازگاری‌هایی هستند که در سال‌های بی‌شمار از تکامل ایجاد شده است. صدف‌های ماده ماهی‌های مختلف را بسته به گونه با زائده‌ای جذب می‌کنند که مانند ماهی ریز، چنگاره، حلزون، حشره یا کرم به‌نظر می‌رسد. آن‌ها سپس لاروهای خود را روی بدن ماهی‌ها خارج می‌کنند تا به ماهی متصل شود و ضمن پناه‌دادن به آن‌ها، به پراکنش لاروها کمک کند.

شاید دلیل انقراض صدف‌ها این بوده باشد که ماهی میزبان آن‌ها جابه‌جا شده یا از بین رفته است. تایلر هرن زیست‌شناسی از سازمان خدمات شیلات و حیات‌وحش آمریکا است که روی احیای صدف‌های آب شیرین کار می‌کند. وی گفت: «فکر نمی‌کنم آنچه از دست داده‌ایم، کاملا درک کرده باشیم. این صدف‌ها اسراری داشتند که هرگز به آن‌ها پی نخواهیم برد.»

فایرفاکس موتور جستجوی پیش‌فرض بعضی کاربران خود را از گوگل به بینگ تغییر می‌دهد | بیست مارکت

فایرفاکس موتور جستجوی پیش‌فرض بعضی کاربران خود را از گوگل به بینگ تغییر می‌دهد | بیست مارکت

موتور جستجو بخش اصلی هر مرورگری است. همه مرورگرها دارای موتور جستجوی پیش‌فرض هستند، مانند کروم با گوگل، که هر دو متعلق به یک شرکت هستند، یا موزیلا فایرفاکس، که از یک موتور جستجوی خارجی استفاده می‌کند. فایرفاکس، به‌طور پیش‌فرض از موتور جستوجوی گوگل استفاده می‌کند، اما به نظر می‌رسد این شرکت تصمیم گرفته برای مدتی بینگ را جایگزین کند.

به گزارش تک‌اسپات، اگر از فایرفاکس استفاده می‌کنید و موتور جستجوی پیش‌فرض شما تغییر کرده، ممکن است به‌عنوان کاربری آزمایشی برای آخرین مطالعه موزیلا در زمینه موتورهای جستجو انتخاب شده باشید. هر از گاهی، موزیلا مطالعاتی را برای جمع‌آوری داده‌ها انجام می‌دهد تا بتواند تجربه کاربری خود را بهبود بخشد. طبق آخرین اطلاعات منتشر شده، به نظر می‌رسد آخرین آزمایش این شرکت به تجربه استفاده از موتور جستجوی بینگ به‌جای گوگل مربوط می‌شود.

مقاله‌های مرتبط:

تاکنون افراد زیادی از این تغییر مطلع نشده‌اند؛ احتمالا دلیل چنین اتفاقی این باشد که تنها ۱ درصد کاربران دسکتاپ تحت‌تأثیر تغییرات فعلی قرار گرفته‌اند. انتظار می‌رود این مطالعه تا سال ۲۰۲۲ اجرا شود و به توسعه‌دهندگان موزیلا کمک کند درک بهتری از تأثیر تعویض موتور جستجوی پیش‌فرض برای ادامه استفاده کاربران از مرورگر داشته باشند.

اگر موتور جستجوی پیش‌فرض مرورگر شما بدون اجازه تغییر یافته است، می‌توانید با رفتن به Settings که در آیکون سه‌نواری در گوشه بالا سمت راست قرار دارد، به حالت قبلی و مورد علاقه خود بازگردید. با رفتن به این بخش، روی Search در ستون سمت چپ کلیک کنید و به دنبال Default Search Engine بگردید. پس از یافتن آن، موتور جستجوی موردنظر خود را انتخاب کنید.

موتورهای جستجوی پیش‌فرض فایرفاکس بیشتر بین گوگل و یاهو متغیر بوده‌اند. قبل از امضای قرارداد با یاهو در سال ۲۰۱۴، گوگل موتور جستجوی پیش‌فرض بود. قرار بود قرارداد یاهو با موزیلا تا سال ۲۰۲۳ ادامه یابد، اما همه چیز طبق برنامه پیش نرفت و موزیلا فرصتی برای بازگشت به گوگل پیدا کرد.

هیچ‌گاه تأیید نشد که موزیلا با گوگل چه قراردادی دارد، اما گزارش‌ها ادعا می‌کنند که فایرفاکس تا سال ۲۰۲۳ به موتور جستجوی مذکور متصل خواهد بود. ارزش این قرارداد بین هر دو شرکت بین ۴۰۰ تا ۴۵۰ میلیون دلار در سال تخمین زده می‌شود.

انسان‌ها چگونه دم خود را از دست دادند؟ | بیست مارکت

انسان‌ها چگونه دم خود را از دست دادند؟ | بیست مارکت

به مدت نیم میلیارد سال، اجداد ما دارای دم بودند. آن‌ها به‌عنوان ماهی برای شنا در دریاهای دوره کامبرین از دم‌های خود استفاده می‌کردند. خیلی بعدتر، وقتی به نخستی‌ها تکامل پیدا کردند، دم به آن‌ها کمک کرد تا هنگام پریدن از شاخه‌ای به شاخه دیگر در جنگل‌های دوره ائوسن، تعادل خود را حفظ کنند. اما پس از آن، حدود ۲۵ میلیون سال پیش، دم‌ ناپدید شد.

چارلز داروین برای اولین‌بار این تغییر را در آناتومی باستانی ما تشخیص داد. اما اینکه این اتفاق چرا و چگونه رخ داد، هنوز معما مانده است.

اکنون گروهی از دانشمندان در نیویورک می‌گویند جهش ژنتیکی را که ممکن است دم ما را از بین برده باشد، پیدا کرده‌اند. براساس مطالعه‌ی جدید، وقتی دانشمندان این تغییر ژنتیکی را در موش‌ها ایجاد کردند، این حیوانات دیگر دم درنیاوردند.

این تغییر آناتومیکی چشمگیر تأثیر عمیقی بر تکامل ما گذاشت. عضلات دم اجداد ما به شبکه‌ی گهواره‌مانندی در کل لگن تبدیل شد. وقتی اجداد انسان‌ها چند میلیون سال پیش برخاستند و روی دو پای خود راه رفتند، آن گهواره‌ی عضلانی آماده بود تا از وزن اندام‌های عمودی آن‌ها حمایت کند.

مقاله‌های مرتبط:

سدریک فشوت، ژنتیکدان دانشگاه کرنل که در مطالعه شرکت نداشت، گفت اگرچه نمی‌توان به‌طور قطعی تأیید کرد که این جهش دم اجداد ما را از بین برده است، نشانه‌ای است که به این جهت اشاره می‌کند.

داروین با ادعای اینکه ما از نخستی‌های دارای دم منشا گرفته‌ایم، موجب شوکه شدن مردم زمان خود شد. او خاطرنشان کرد که درحالی‌که انسان‌ها و کپی‌ها دم قابل‌مشاهده‌ای ندارند، دارای مجموعه کوچکی از مهره‌ها هستند که فراتر از لگن گسترش پیدا می‌کند. این ساختار به دنبالچه معروف است. او نوشت: «شکی ندارم که این دمی ناقص است».

ازآن‌زمان، دانشمندان دیرین‌مردم‌شناسی فسیل‌هایی را پیدا کرده‌اند که تاحدی این تغییر را توضیح می‌دهد. قدیمی‌ترین نخستی‌ها که به ۶۶ میلیون سال پیش برمی‌گردند، دم‌های کاملی داشتند که احتمالا از آن برای حفظ تعادل خود در درختان استفاده می‌کردند. امروزه بیشتر نخستی‌های زنده مانند لمورها و تقریبا تمامی میمون‌ها هنوز دم دارند. اما زمانی که کپی‌ها در سوابق فسیلی ظاهر شدند، یعنی حدود ۲۰ میلیون سال پیش، اصلا دم نداشتند.

بو شیا، دانشجوی زیست‌شناسی سلول‌های بنیادی در دانشکده پزشکی دانشگاه نیویورک گفت: «این سؤال که دم من کجاست، از کودکی در ذهن من بود». در حادثه‌ای در سال ۲۰۱۹، دنبالچه‌ی شیا آسیب دید و بهبودی وی یک سال طول کشید. این اتفاق موجب شد تا او دوباره به فکر استخوان دم بیفتد.

شیا برای درک این موضوع که کپی‌ها و انسان‌ها چگونه دم خود را از دست داده‌اند، نحوه‌ی ایجاد دم در گونه‌های دیگر را مورد بررسی قرار داد. در مراحل اولیه رشد رویان، مجموعه‌ای از ژن‌ها فعال می‌شوند و بخش‌های مختلف ستون فقرات را برای ایجاد اجزای متمایزی مانند گردن و ناحیه کمری هدایت می‌کنند. در انتهای رویان، جوانه دم ظاهر می‌شود که درون آن زنجیره خاصی از مهره‌ها، عضلات و اعصاب رشد می‌کند.

میمون عنکبوتی / spider monkey

بیشتر نخستی‌های زنده مانند لمورها و تقریبا تمامی میمون‌ها ازجمله میمون عنکبوتی جفری که در تصویر نشان داده شده است، دم دارند.

پژوهشگران بیش از ۳۰ ژن دخیل در ایجاد دم را در گونه‌های مختلف شناسایی کرده‌اند. همه‌ی این ژن‌ها در بخش‌های دیگرِ رویان درحال رشد نیز فعال هستند. دانشمندان هنوز درحال کسب دانش دراین‌باره هستند که چگونه فعالیت ویژه‌ی این ژن‌ها در بخش انتهایی رویان به ایجاد دم منجر می‌شود.

بنا بر استدلال شیا، اجداد ما زمانی دم خود را از دست دادند که جهش‌هایی یک یا چند مورد از این ژن‌ها را تغییر داد. او برای پیدا کردن این جهش‌ها DNA شش گونه از کپی‌های بدوم دم را با نُه گونه از میمون‌های دم‌دار مقایسه کرد. او سرانجام جهشی را در کپی‌ها و انسان‌ها پیدا کرد که در میمون‌ها وجود نداشت. این جهش در ژنی به نام TBXT مشاهده شد.

ژن TBXT یکی از اولین ژن‌هایی بود که بیش از یک قرن پیش توسط دانشمندان کشف شد. در آن زمان، بسیاری از پژوهشگران حیوانات، گیاهان یا میکروب‌ها را با امید پیدایش جهش‌هایی که موجب تغییرات قابل‌مشاهده شود، تحت اشعه ایکس قرار می‌دادند.

در سال ۱۹۲۳، نادژدا دوبروولسکایا زاوادسکایا، ژنتیکدان روسی موش‌های نر را تحت اشعه ایکس قرار داد و سپس به آن‌ها اجازه تولیدمثل داد. تعدادی از آن‌ها جهش‌هایی به دست آوردند که موجب شد برخی از فرزندان آن‌ها دم‌های کوتاه یا تاب‌خورده‌ای پیدا کنند. آزمایش‌های بعدی نشان داد جهش روی ژن TBXT رخ داده است.

مقاله‌های مرتبط:

جهشی که شیا کشف کرد، قبلا مشاهده نشده بود. این جهش شامل ۳۰۰ حرف ژنتیکی در وسط ژن TBXT بود. این قطعه از DNA در انسان‌ها و کپی‌ها تقریبا یکسان بود و در مکان مشابهی قرار داشت. شیا یافته‌های خود را نزد اساتید راهنمای خود برد تا ببیند نظر آن‌ها چیست. آن‌ها از این نتایج حیرت‌زده شدند.

شیا و همکارانش برای آزمایش این ایده که جهش در ناپدیدشدن دم ما نقش داشته است، موش‌ها را ازنظر ژنتیکی مهندسی کردند تا دارای جهش TBXT شوند که در انسان‌ها وجود دارد. با رشد رویان‌ها، بسیاری از این حیوانات دم درنیاوردند. برخی نیز دم کوتاهی ایجاد کردند.

شیا و همکارانش پیشنهاد می‌کنند که جهش مذکور به‌طور تصادفی حدود ۲۰ میلیون سال پیش در یک کپی رخ داده است و موجب شده است که او کاملا بدون دم شده یا دم کوتاهی داشته باشد. بااین‌حال، این حیوان بدون دم زنده ماند و حتی تولیدمثل کرد و جهش را به فرزندان خود منتقل کرد. درنهایت، شکل جهش‌یافته‌ی TBXT در انسان‌ها و کپی‌های زنده به شکل معمول این ژن تبدیل شد.

به‌گفته‌ی دانشمندان، جهش TBXT تنها دلیل این موضوع نیست که ما به‌جای دم، دنبالچه داریم. درحالی‌که موش‌های آزمایش‌های آن‌ها طیف وسیعی از دم‌های تغییریافته را تولید کردند، دنبالچه‌ی ما تقریبا در همه‌ی افراد یکسان است. بنابراین، باید ژن‌های دیگری بعدا جهش پیدا کرده‌ و به ایجاد آناتومی یکنواخت کمک کرده باشند.

البته حتی اگر ژنتیکدانان توضیح درباره این موضوع را آغاز کرده باشند که دم ما چگونه ناپدیده شد، علت آن هنوز دانشمندان را سردرگم کرده است.

کپی‌های اولیه از میمون‌ها بزرگ‌تر بودند و اندازه بزرگ‌تر آن‌ها موجب می‌شد راحت‌تر از شاخه‌ها جدا شوند و برای آن‌ها احتمال مرگبار بودن این سقوط‌ها بیشتر بوده است. توضیح این موضوع دشوار است که چرا نبود دمی برای حفظ تعادل در کپی‌ها ازنظر تکاملی با زیان قابل‌توجهی برای آن‌ها همراه نبوده است.

علاوه‌بر‌این، از دست دادن دم می‌توانسته با خطرهای دیگری نیز همراه باشد. جهش TBXT نه‌تنها موجب کوتاهی دم می‌شود بلکه گاهی موجب نقایص طناب نخاعی می‌شود. با‌این‌حال، از دست دادن دم به شکلی با مزیت تکاملی مهمی همراه بوده است. گابریله روسو، دانشمند ریخت‌شناسی تکاملی در دانشگاه استونی‌بروک نیویورک که در مطالعه نقشی نداشت، گفت: «اینکه چرا آن‌ها دم خود را از دست داده‌اند، بسیار گیج‌کننده است. سؤال مهم بعدی این است که مزیت از دست دادن دم روی زمین چه بوده است؟»